Waarom je best stopt met je best doen

Als ik je zou vragen: “Ben jij te hard je best aan het doen?”, zou je waarschijnlijk nee antwoorden.

Je bent je er niet eens van bewust.

Je best doen is zo vanzelfsprekend geworden, dat je niet meer ziet wat het je kost.

Op je werk. Voor je gezin. In je relatie. Voor je klanten, je team, je ouders. Jij bent degene op wie anderen kunnen rekenen. Die oplossingen zoekt. Die doorgaat, ook wanneer het te veel is.

Het is je zo aangeleerd

Hard werken. Goed zorgen voor anderen. Niet klagen, maar aanpakken.

Misschien heeft niemand het je letterlijk gezegd. Maar je hebt het opgepikt. En zo vaak gedaan dat het vanzelfsprekend werd. Je best doen voelde niet als een keuze. Het werd de manier waarop je in het leven staat.

Dus ga je door. Nog meer verantwoordelijkheid. Nog een taak erbij.

Sta je even stil, en durf je te luisteren? Dan hoor je waarschijnlijk je eigen stem: “Ik kan niet stoppen, wie zal het anders doen? Wat als het misgaat? Het kan nu niet anders.”

Maar als je dieper luistert, kom je misschien bij de enige echte vraag:

Ben ik wel goed genoeg?

Want daar gaat het uiteindelijk over.

We hebben geleerd het antwoord buiten onszelf te zoeken. In waardering, in resultaat, in wat anderen van je vinden. Dat geeft even rust. Tot je opnieuw begint te twijfelen, en je jezelf kordaat aanzet om door te gaan.

Als je lijf nee zegt

En dan komt het moment dat het niet meer gaat. Je raakt uitgeput. Je lijf zegt plots nee. Of je voelt een leegte die je niet kunt uitleggen, terwijl je alles hebt om gelukkig te zijn.

Je kunt niet anders dan vertragen. Soms tijdelijk niets doen. En dat doet pijn. Als je gewend bent om alles op te lossen door harder te gaan, voelt vertragen ongemakkelijk. Misschien zelfs onverantwoord.

Want je hoofd blijft doorwerken. Net nu heb je daar geen tijd voor. Je moet nog van alles regelen. De angst slaat toe: wat als je nu faalt?

Het zijn gedachten. Niet de waarheid.

Het is je hoofd dat je gevangen houdt.

Ik weet hoe dat voelt. Toen ik nog advocaat was, deed ik ook heel hard mijn best. Begripvol luisteren naar mijn cliënten, hen echt helpen en strijden voor rechtvaardigheid: dat was mijn manier van zorgen voor anderen.

Het resultaat lag uiteraard buiten mezelf, gezien de rechter beslist. En wat ik toen nog niet wist, was dat “strijden” mij leegzoog.

Hoe meer je doet wat niet strookt met je diepste drijfveren, hoe harder je je best moet doen. Je zwemt tegen de stroom van het leven in.

In 2015 hoorde ik dat ik een burn-out had en tijdelijk moest stoppen met werken. Mijn eerste gedachte? Daar heb ik echt geen tijd voor. Wat met al die dossiers die op mijn bureau liggen te wachten? Wat met mijn cliënten voor wie alles zo dringend is?

Enkele dagen na de diagnose besloot ik dat ik er zo snel mogelijk weer bovenop moest komen. Ik nam de beslissing om te leren mediteren. Weliswaar in zo kort mogelijke tijd. Transcendente Meditatie kon je in vijf dagen leren, dus dat deed ik. Zelfs herstellen moest snel.

Binnen de tien dagen vertrok ik ook op retreat naar Santorini, een yoga- en pilatesretreat. En niet onbelangrijk: ik ging alleen.

Daar leerde ik voelen. Echt voelen. De angst doorvoelen: kon ik nog iets anders doen? Toen koos ik voor een andere richting: bemiddeling.

Sindsdien ben ik blijven mediteren. En minstens één keer per jaar ga ik op retreat, puur voor mezelf. Vaak in stilte. Om te vertragen, te reflecteren en mijn lijf te voelen.

Het is die weg die we moeten gaan: van ons hoofd naar ons lijf. En dat wil ik zo graag aan mijn cliënten meegeven. De enige route naar zelfleiderschap is deze naar onze binnenwereld.

Van je hoofd naar je lijf

De enige weg naar “goed genoeg” is de weg van acceptatie. Het is wat het is. En die weg begint niet in je hoofd, maar in je lijf.

Acceptatie is geen opgeven. Het is stoppen met vechten tegen wat er al is.

Stop met je best doen om het te verdienen. Wat je zoekt, draag je al die tijd al in je. Je lichaam draagt de wijsheid. Het weet wat je hoofd overslaat.

Naar je lijf luisteren doe je niet om jezelf te veroordelen, maar om beter te begrijpen wat er in jou speelt. Want wanneer je ziet welke patronen je telkens opnieuw meeneemt, ontstaat er ruimte om anders te kiezen.

Doe vandaag eens níét je best

Je hoeft je leven niet ineens om te gooien. Begin met één moment. Nu, terwijl je dit leest.

Leg je hand op je borst of je buik. Adem rustig uit. En merk op wat je voelt. Probeer het niet meteen te veranderen of weg te redeneren.

Breng je aandacht naar je lijf. Wat voel je, hier en nu? Al is het je zitvlak op je stoel of je voeten op de grond. Of een lichte tinteling of spanning, hier of daar.

Van lijden naar leiden begint met de moed om te voelen.

Herken je dit, in jezelf of in je business? Ik luister graag naar jou, geheel vrijblijvend. Plan gerust een kennismakingsgesprek.

Benieuwd hoe sterk de vraag “ben ik wel goed genoeg?” jou stuurt? Doe de gratis perfectionismetest.