Ik haatte conflicten … tot ik ontdekte waar ze écht over gaan

Ik haatte conflicten, maar stond er middenin.

Ik heb 20 jaar ervaring als advocaat, waar ik letterlijk te midden van conflicten stond.   Ik koppelde conflict onbewust aan onrecht, waar ik hard tegen streed.

Vandaag als coach en bemiddelaar vertrek ik nog steeds van ‘conflict’, maar ik kijk er helemaal anders naar.

Conflict is een kans. Een kans om te groeien en het anders aan te pakken. 

Doorheen de jaren heeft het woord ‘conflict’ voor mij een compleet andere lading gekregen.

Op mijn 18de wist ik eigenlijk al wat ik wilde. Ik wilde psycholoog worden.

Hoewel ik daar toen niet zo bewust bij stil stond, was mensen helpen altijd al mijn grootste drijfveer.

Mijn ouders raadden het af: “Al die miserie, je wordt daar depressief van.”

Oké, dan wilde ik verpleegster worden. “Mo kiend toch, je goat da toch nie doen zeker…” 😳

“Doe maar rechten. Daar kan je alle kanten mee uit. Dus wat deed ik? Rechten natuurlijk.

Ik had van kleins af aan geleerd mij aan te passen. Dus ik paste mij aan. 

Wilde ik advocaat worden? Eigenlijk niet. Maar ik werd advocaat.

Na mijn studies had ik het plan om bij het Parket van de procureur des konings te gaan. Dat was mijn intentie toen ik in 1999 aan mijn driejarige stage begon. Daarna zou ik de gerechtelijke stage (18 maanden tot 3 jaar) starten.

Maar ik bleef aan de balie. Niet vanuit een bewuste keuze. Maar eerder vanuit omstandigheden.  Achteraf bekeken: niet de juiste motivatie. 

Omdat mijn innerlijke drijfveer nog altijd dezelfde was – mensen helpen – specialiseerde ik mij in het personen- en familierecht, jeugdrecht.  Daar voelde ik het meest betekenis.

Ik leefde mee met mijn cliënten. Vermoedelijk te veel. Ik hoorde maar één kant van het verhaal, maar ik kroop er volledig in.

Ik schreef alsof het mijn verhaal was. Alsof het mij was overkomen.

Het ging mij niet zozeer om het ‘winnen’ van de zaak.
Voor mij ging het over rechtvaardigheid. Over iets rechtzetten wat voor mijn cliënt onfair voelde.

Wat was ik naïef, besef ik nu.

We kunnen de kwetsuren van een ander niet oplossen.  Alsof strijd met strijd bestrijden iets oplost.

In het begin gaf het advocaat zijn, mij wel energie. Omdat het voelde als helpen.

Maar tegelijk zat er harde strijd onder. En dat begon mij steeds meer uit te putten.

Het voortdurend schrijven van agressief negatieve verhalen, het innemen van standpunten, het verdedigen van je cliënt tegen het aanvallen en de eisen van de ander…

Les 1 tijdens de stage was “identificeer je nooit met je cliënt”, maar onbewust sluipt er dat toch ergens in. Het schrijft gemakkelijker als je schrijft alsof het jou is overkomen. De cliënt leest ook graag deze betrokken strijdvaardige besluiten, omdat zij en hun kwetsuren erkend worden.

Het gaf mij op de duur veel negatieve energie. Ik besefte toen nog niet hoe hard ik eigenlijk aan het vechten was. Eigenlijk tegen mezelf.  Ik heb dat jaren volgehouden, terwijl strijden tegen mijn natuur in gaat.  Ik ga conflicten van nature eerder uit de weg.

Tot de burn-out op de deur klopte.   Ik had de signalen te lang genegeerd. Ik kan niet zeggen dat ik ze niet gevoeld heb.

 
Dit was nodig om een andere richting in te slaan.  Van advocaat naar bemiddelaar.

Er werd iets in mij geraakt waarvan ik wist dat het klopte. Mensen helpen, begeleiden naar duurzame oplossing voor hun conflict.  Van conflict naar meer harmonie.

Ik vond mijn passie tijdens mijn jarenlange studies ‘Oplossingsgerichte systeem therapie’ en NLP.  Van bemiddelaar naar coach.

Ik ging totaal anders kijken naar conflict.  Er is geen zwart-wit.

Iedereen had gelijk, vanuit eigen beleving. Iedereen kijkt naar een situatie, het conflict, vanuit zijn eigen kader.  Zijn eigen rugzak, gevormd door ervaringen, opvoeding, waarden, behoeften, kwetsuren, trauma’s … En vanuit dat perspectief… klopt het altijd.

Hoe iemand zich voelt, kan je nooit ontkennen. Want wij staan nooit, maar dan ook nooit in andermans schoenen. We kunnen proberen ons in te beelden hoe het voelt, maar het écht voelen, kunnen we nooit.

Wat voor de ene een conflict is, 
is dat voor de ander misschien helemaal niet.

Het gaat niet meer over ‘gelijk’, noch over schuld.

 We denken bij conflict automatisch aan de ander, op zoek naar de schuldige.

Maar onder elk conflict met een ander zit een conflict met onszelf.

Innerlijke conflicten zoals:

Jezelf wegcijferen. 
Niemand willen teleurstellen. 
Altijd sterk willen zijn. 
Of net snel boos worden.

Twijfelen of niet kunnen beslissen. 
Faalangst of andere angstgedachten. 
Een negatief zelfbeeld. Weinig zelfvertrouwen hebben.

Bewijsdrang.

Moeite hebben om je uit te spreken. 
Of net te fel reageren en daar achteraf spijt van hebben.

Je terugtrekken. Of je net vastklampen.

Angst. Onrust. Piekeren. 
Het gevoel dat je niet echt jezelf kan zijn.

…

Dat zijn signalen.

Signalen van dat vanbinnen iets wringt.

Signalen van een innerlijk conflict.

En dat innerlijke conflict ligt vaak aan de basis van wat zich buiten jou afspeelt.

Doorheen de jaren ontwikkelde ik mijn eigen methode om mensen hierin te begeleiden: de Inner Way methode.

Een proces waarin we niet blijven hangen in het verhaal van de ander, 
maar terugkeren naar je kern. Naar waar het echt zit.

 
Zolang we blijven focussen op de buitenwereld — de ander, de omstandigheden, wat er gebeurd is — blijven patronen zich herhalen.

De beweging begint wanneer je bereid bent om naar binnen te kijken.

Om verantwoordelijkheid te nemen. 
Niet als schuld. Maar als eigenaarschap.

Om te voelen wat er in jou geraakt wordt. En van daaruit andere keuzes te maken.

 
Dit is de enige weg naar leiderschap over je eigen leven.

Van conflict… 
naar Innerlijke Vrijheid.

In coaching en in bemiddeling.